Στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, η πρίμα μπαλαρίνα του Θεάτρου Μπολσόι, Σβετλάνα Ζαχάροβα, χόρεψε υποδυόμενη την ηρωίδα του βιβλίου «Πόλεμος και Ειρήνη», Νατάσα Ροστόβα. Την εμφάνισή της παρακολούθησαν 3 δις. τηλεθεατές.
Για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών, και το φαντασμαγορικό θέαμα που πρόσφερε στους θεατές σε όλο τον κόσμο, μίλησε η πρίμα μπαλαρίνα του πασίγνωστου διεθνώς θεάτρου, Μπολσόϊ, Σβετλάνα Ζαχάροβα. Αναλυτικά, η συνέντευξή της έχει ως εξής:
Όλγκα Ζαβιάλοβα: Ήταν δύσκολο να χορέψετε σε αυτή την τεράστια σκηνή;
Σβετλάνα Ζαχάροβα: Στην αρχή κάναμε πρόβες σε ειδικούς χώρους με μέγεθος ακριβώς ίδιο με εκείνο του σταδίου. Όταν μπήκα για πρώτη φορά στο στάδιο, όμως, και είδα πόσο τεράστιο είναι, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα χορέψουμε εδώ πέρα. Στο στάδιο έκανε πολύ κρύο. Φοβόμουν φυσικά μην πάρω κρύωμα και αρρωστήσω. Κατανοούσα όμως ότι ακόμη και αν έκανα 40 πυρετό, θα έβγαινα έτσι κι αλλιώς να χορέψω σε αυτή τη γιγαντιαίων διαστάσεων σκηνή.
Στην πρώτη πρόβα τα έχασα τόσο πολύ, που μερικές φορές δεν καταλάβαινα που πρέπει να σταθώ, που είναι το κέντρο, προς τα που πρέπει να τρέξω. Αρκετοί από τους χορευτές δεν ήταν επαγγελματίες, αλλά εθελοντές, οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να δουλεύουν εκεί. Όλα όμως, είχαν προβλεφθεί όπως πρέπει. Η σκηνή είχε πάνω σχηματισμένους διάφορους αριθμούς, σημειώσεις, κάναμε πρόβες φορώντας ειδικά ακουστικά, ο χορογράφος έδινε οδηγίες με ασύρματο.
ΕΡ: Τι ήταν αυτό που σας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση από τη χορογραφία της τελετής έναρξης;
ΑΠ: Θέλω να πω ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στο χορογράφο Ράντου Ποκλιτάρου, ο οποίος δημιούργησε ένα μικρό αριστούργημα. Μέσα σε 12 λεπτά κατάφερε να αφηγηθεί ένα τμήμα της ιστορίας της Ρωσίας, ξεκινώντας από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου και τελειώνοντας με τα γεγονότα του 20ου αιώνα. Δεν ήταν εύκολο να παρουσιαστεί η ιστορία των βασικών πρωταγωνιστών του «Πόλεμος και ειρήνη» μέσα σε 7-8 λεπτά. Χώρισε με σωστό τρόπο τα 200 ζευγάρια που χόρευαν βαλς, δίνοντας εκεί που έπρεπε την απαραίτητη βαρύτητα. Επίσης, ο Ποκλιτάρου έστησε καταπληκτικά τη στρατιωτική φάλαγγα. Ακόμη και τώρα βλέπω μπροστά μου την εικόνα με τις κοπέλες να τρέχουν από τέσσερις πλευρές, να προσεγγίζουν τους στρατιώτες, να σχηματίζουν ζευγάρια και να ξεκινά το βαλς.
Μοναδική αίσθηση
ΕΡ: Το δάπεδο στο στάδιο διέφερε σημαντικά από τη σκηνή που εμφανίζεστε; Ήταν εύκολο να προσαρμοστείτε;
ΑΠ: Για τους καλλιτέχνες του μπαλέτου έχει σημασία η επικάλυψη να μην είναι γλιστερή. Στο στάδιο είχε την αίσθηση σμυριδόχαρτου. Όταν βγήκα και προσπάθησα να κάνω μια περιστροφή, το σώμα γύριζε, αλλά οι πουέντ (σ.σ. παπούτσια μπαλέτου) σχεδόν έμεναν σχεδόν στο ίδιο σημείο. Προκειμένου να αποφευχθούν τα προβλήματα αφαιρέσαμε ουσιαστικά όλες τις περιστροφές, με εξαίρεση τη στιγμή που παρτενέρ μου ήταν ο Βλαντίμιρ Βασίλιεφ.
ΕΡ: Πώς είναι να εμφανίζεστε μπροστά σε ένα τόσο τεράστιο κοινό;
ΑΠ: Πρώτη φορά στη ζωή μου χόρεψα μπροστά σε 40 χιλιάδες θεατές. Συνειδητοποιώντας ότι αυτή τη στιγμή με παρακολουθεί ένας τέτοιος αριθμός τηλεθεατών, το γεγονός αυτό μου δημιουργούσε μεγάλη έξαψη. Είναι απίθανο να ξαναζήσω κάτι ανάλογο στη ζωή μου. Στη διάρκεια της εμφάνισης δεν αισθανόμουν ούτε το κρύο, παρά μόνο τον ενθουσιασμό μέσα στην ψυχή μου. Το μοναδικό για το οποίο ανησυχούσα ήταν μήπως δεν ακούσω το ξεκίνημα της μουσικής μου, επειδή το κοινό χειροκροτούσε δυνατά και αντιδρούσε θυελλωδώς σε ό,τι συνέβαινε. Τελικά όμως όλα πήγαν καλά.
Αγνώριστο το Σότσι
ΕΡ: Σας άρεσε στο ανανεωμένο Σότσι;
ΑΠ: Είχα βρεθεί εκεί αρκετά χρόνια πριν. Τώρα η πόλη είναι αγνώριστη, πανέμορφη. Τα νέα χιονοδρομικά κέντρα φύτρωσαν κυριολεκτικά από το πουθενά. Εντυπωσιάζει με το μέγεθος και τις δυνατότητές του το Ολυμπιακό πάρκο. Την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι όλα έγιναν πιο εύκολα χάρη στους ντόπιους και στους εθελοντές, οι οποίοι μαζεύτηκαν σε τεράστιο αριθμό.
ΕΡ: Προλάβατε να δείτε κάποιους αγώνες;
ΑΠ: Όχι, την επομένη της τελετής πέταξα στη Μόσχα. Στις 15 Φεβρουαρίου χορεύω τη «Ζιζέλ» στο Θέατρο Μπολσόι και πρέπει -όπως πάντα- να προετοιμαστώ πολύ. Είδα όμως στην τηλεόραση πώς πήραν το χρυσό οι αθλητές μας στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Έχω μείνει έκπληκτη από το ταλέντο της Γιούλια Λιπνίτσκαγια. Ενώ, την καριέρα του Γεβγκένι Πλιούσενκο την παρακολουθώ από τη στιγμή που αυτός άρχισε να αγωνίζεται.
ΕΡ: Υπάρχουν κατά τη γνώμη σας κοινά σημεία ανάμεσα στο μπαλέτο και το καλλιτεχνικό πατινάζ;
ΑΠ: Πάντα παρακολουθώ, όχι μόνο το πόσο ψηλά πηδά ένας αθλητής και πόσες περιστροφές κάνει στον αέρα, αλλά και την ευλυγισία, τη χορογραφία. Οι αθλητές μας πάντοτε ξεχώριζαν, όχι μόνο για τον εξαίσιο τρόπο που κινούνται πάνω στον πάγο, αλλά και για την ύπαρξη νοήματος στη χορογραφία που στήνουν πάνω σε αυτόν.
